Po co komu regrywalność?

Regrywalność jest pierwszą cechą wymienioną w artykule: 5 cech idealnej gry.
Jej istotą jest zapewnienie, by każda rozegrana partia gry dostarczała nie mniej radości, niż poprzednie. Problemy, z jakimi możemy się zmierzyć to zanudzenie gracza podobnym przebiegiem gry lub frustracja spowodowana zbyt długim czasem koniecznym do poznania reguł rządzących grą.
Ze znudzeniem walczymy podnosząc zmienność gry, o czym pisałem w "Jak podnieść zmienność rozgrywki". Frustrację zwalczany przede wszystkim prostymi zasadami lub umieszczając gdzie się da wskazówki odnośnie zasad, co szczegółowo zostało opisane w artykule: "Co zrobić, by po otwarciu pudełka, zagrano w naszą grę?".

Wskazówki z obu artykułów pomagają nam utrzymać satysfakcję z gry na stałym poziomie. Pomagają one utrzymać regrywalność tylko pod jednym warunkiem:

Gra musi być na tyle ciekawa, aby gracz raz w nią zagrawszy chciał zrobić to ponownie

Jeśli uda się nam utrzymać stały poziom, ale każda rozgrywka będzie tak samo nudna, to nie mamy co liczyć, na to że gracze będą ponownie po nią sięgać.
W testach wyjdzie kiedy gra zacznie się nudzić. Można zmienić warunek zwycięstwa, aby gra zakończyła się zanim nastąpi nudna faza gry. Dotyczy to w dużej mierze gier w której występuje sprzężenie zwrotne dodatnie (gracz, który zdobył jedną przewagę dzięki niej może zdobyć kolejną przewagę).
Przykładowe warunki zwycięstwa dla gry ekonomicznej, które będą wpływać na moment zakończenia gry, ale niekoniecznie na jej ostateczny wynik:

• Wygrywa gracz, który najpóźniej zbankrutuje
• Wygrywa gracz, który w ciągu godziny zgromadzi największy majątek
• Wygrywa gracz, który jako pierwszy zgromadzi majątek o wartości 1 000 000$

Łatwo zauważyć, że pierwszy z wymienionych warunków wystąpi później niż 2 pozostałe. Zwycięski gracz musi uzyskać przewagę, a potem gnębić przez długi czas przeciwników, żeby odpadli. Pozostałe warunki starają się przerwać grę, w momencie, gdy już widać, kto ma już wystarczającą przewagę.
Inną metodą zapobiegania nudzie jest stosowanie sprzężeń zwrotnych ujemnych. Wtedy uzyskanie przewagi w jednym obszarze utrudni uzyskanie przewagi w innym. Jednym z klasycznych rozwiązań tego typu jest konieczność wykarmienia armii - duża armia zdecydowanie jest przewagą, ale wymaga dużych wydatków na jedzenie dla niej. To rozwiązanie jest o tyle ciekawe, że wybicie się w jednym obszarze, często oznacza odsłonięcie Pięty Achillesowej w innym. W rozgrywce będzie pojawiało się wiele groźnych sytuacji, a gracz, który przez większość czasu gry wydawał się faworytem może skończyć grę na szarym końcu rankingu. Wtedy przedłużająca się gra nie będzie powodowała znużenia - oczywiście w pewnych granicach.
To są najprostsze metody zapewnienia regrywalności. Wierzę, że pomogą one moim czytelnikom w tworzeniu wspaniałych planszówek i karcianek.